“Ένα είναι το Φως, το Φως του Πατέρα." 28.08.1986.

28.08.1986.

“Ένα είναι το Φως, το Φως του Πατέρα. Στην πραγματικότητα, στην πνευματική τους κατάσταση, όλες οι μορφές τείνουν και απλώνουν τα χέρια στο Ένα Φως, στον Έναν Ήλιο, που ενυπάρχει στους Κόσμους και που είναι οι Κόσμοι. Τα πόδια τους όμως είναι βαριά και κολλημένα μέσα στην ύλη, απαλλαγείτε αδελφοί απ’ τα βαριά πέδιλα, απ’ τα σιδερένια πέδιλα της ύλης. Οι πνευματικές σας μορφές, τα πνεύματά σας τείνουν να αγκαλιάσουν τον Έναν Ήλιο, που φέγγει τους Κόσμους τους δημιουργημένους, και που είναι και οι ίδιοι οι Κόσμοι ο Ήλιος αυτός. Οι βαριοί κραδασμοί της ύλης όμως, τραβούν ξανά και καθηλώνουν το πνεύμα ακίνητο, και ο άνθρωπος εκδηλώνεται στην ύλη, νομίζοντας πως αυτό είναι το Είναι του. Οι δάσκαλοι, που υπάρχουν στη Γη την στιγμή αυτήν, μα και αυτοί που είναι δάσκαλοι στους πνευματικούς Κόσμους, είναι δάσκαλοι και πιο υψηλά πνεύματα γιατί είναι και πιο παλαιά και πιο ταλαιπωρημένα από τις συνεχείς εντρυφήσεις τους στην ύλη. Έχουν κατανοήσει περισσότερο από σας, περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους, την ματαιότητα και την πλάνη που υπάρχει στο επίπεδο αυτό. Αυτοί οι δάσκαλοι, έχοντας στους πνευματικούς Κόσμους την Αγάπη του Πατέρα, ζητούν από Αυτόν να εκδηλωθούν στο επίπεδο της ύλης, για να βοηθήσουν τους αδελφούς τους με την θυσία τους. Τους αδελφούς, που είναι καθηλωμένοι μέσα στα βαριά καλύμματα της ύλης, και να αναβιβάσουν αυτούς, και η δουλειά τους που αυτοί έχουν κάνει, να προσφερθεί ως ένα σημείο σαν έτοιμη τροφή σ’ αυτούς, που είναι έτοιμοι και κοντεύουν να σπάσουν μερικά από τα πέπλα και καλύμματά τους.”

“Σας δίνω την Αγάπη Μου και τη Φλόγα Μου Αενάως, για να φωτίζει και να σας ζεσταίνει μέσα στα βαριά πέπλα και καλύμματα που βρίσκεστε. Σας την δίνω συνεχώς μέσα από τα σκηνώματα αδελφών, που μπορούν να την εκδηλώσουν. Ο Αδελφός Μου εκ της Γης Διδάσκαλος Ιωάννης, είναι ένας από αυτούς. Είναι δύο οι διδάσκαλοι, που φέρουν το όνομα αυτό. Ο δρόμος της διττότητας που χαράχτηκε από τον Πατέρα, για να βαδίσει ο Άνθρωπος, είναι δρόμος ο οποίος θα φέρει τον άνθρωπο της γης σε επίγνωση της θεότητας του και αναβιβασμού αυτού, και ταύτιση με τον Ένα Θεό, με τον Ένα Λόγο, με την Μία Δόνηση που ενυπάρχει στους Κόσμους.”

“Αμήν Αμήν λέγω υμίν, αδελφοί αγαπητοί, οι πνευματικές σας μορφές είναι διδάσκαλοι στους ουρανούς. Προχωρήστε, σπάζοντας τα καλύμματα και τα φράγματα με πόνο, να ξέρετε ότι Εγώ κρύβομαι πίσω από αυτά και να μην πτοήστε ποτέ. Ουκ ήλθον διασκεδάσει την ανία υμών. Δεν κατεβήκατε στο επίπεδο της γης, και στο επίπεδο της ύλης για να διασκεδάσετε...”

“Σκύψτε μέσα σας και δείτε μέσα απ’ τα τείχη σας την Άπειρη Μορφή που πιέζεται και πονάει μέσα στα πέπλα και καλύμματα σας, που συνεχώς σας ωθεί να Την αναδείξετε και να Την φανερώσετε από μέσα σας. Εντός υμών εστίν η βασιλεία των ουρανών. Δι εμού εις τον Πατέρα και Εγώ μέσα σας Είμαι. Και σεις υιοί θεού εστέ, μα δεν κατανοήσατε την θεότητα σας. Σας λέω αυτά τα λόγια, για να τα κατανοήσετε τουλάχιστον την ανικανότητά σας να γνωρίζετε. Είναι το πρώτο βήμα για την εξέλιξη σας και την αναγνώριση της θείας Αγάπης.”

“Όστις θέλει οπίσω Μου έλθειν, απαρνησάσθαν εαυτόν, αράττω τον σταυρόν αυτόν και ακολουθήτω μοι. Σας λέγω εκ νέου τις ίδιες φράσεις, τα ίδια ρήματα, τα απέραντα και άχωρα, που περικλείουν μέσα τους όλη την Δημιουργία, τα ίδια ρήματα που και τότε σας είπα, που τότε ίσχυαν σαν ενεργοποιητής για προώθηση σας, και τώρα θα ισχύουν σαν πλήρη κατανόηση και ένωση, και ταύτιση μετ’ αυτών. Είστε σαν να μπήκατε σε δωμάτια πολλά, ανοίγοντας πόρτες, όπως αποχωριστήκατε από τον Πατέρα, και τα πέπλα αυτά οι πόρτες, ή καλύμματα, ή μπροστέλες, όπως θέλετε πείτε τα, αν έκαναν να αισθανθείτε ντροπή για το δικό σας εγώ που δημιουργήσατε, κα να ντρέπεστε αδελφοί να γυρίσετε στον Πατέρα. Η πλάνη σας πλάνεψε, νομίζοντας ότι εσείς είστε πλάνη, και νομίζοντας ότι συνεχίζοντας να ανοίγετε κι’ άλλες πόρτες πιο μικρές, πιο βαθιά θα φτιάξετε έναν δικό σας ήλιο ξεχωριστό από τον Ήλιο του Πατέρα, τον Έναν Ήλιο, που έχει να πει τα πάντα. Φτάσατε σε σημείο να νομίζετε πως όλο αυτό το οικοδόμημα, που χτίσατε ανοίγοντας και μπαίνοντας όλο και σε πιο βαθύτερα πέπλα, είναι το πραγματικό σας Είναι. Έτσι νομίσατε. Δεν καταλάβατε ότι ο πόνος, που σας δημιουργόνταν, ήταν από αυτό το επίπλαστο εγώ, το ξεχωριστό από το Ένα Εγώ.”

“Σας ξαναλέω για να τυπωθεί μέσα σας και να σας ενεργοποιήσει, σκύψτε χαμηλά το κεφάλι και κοιτάξτε βαθιά εντός σας, όσο πιο χαμηλά σκύψετε το κεφάλι, τόσο περισσότερο και σε όλη Μου την έκταση θα μπορέσετε να Μ’ αντικρύσετε. Είμαι εκεί Εγώ, μέσα, βαθιά η θεία σπίθα, που σας ενώνει με την Αρχή της Δημιουργίας. Ανοίξτε Μου τον χώρο για να σας μεταλλάξω μέσα στη φλόγα της θείας δόνησης, της θείας Μου Ροής, της πραγματικότητας και Αλήθειας, και όχι της πλάνης και του διαχωρισμού. Βιώστε τον διαχωρισμό, για να κατανοήσετε την Ενότητα, να κατανοήσετε τι θα πει Ενότητα, τι θα πει Γαλήνη, τι θα πει Αρμονία. Σας λέγω αδελφοί, ότι αυτήν ψάχνετε, αλλά δεν το ξέρετε ακόμη. Εμένα ψάχνετε μέσα από όλες τις προσπάθειες και τις πιο καλυμμένες προσπάθειες ακόμα απ’ τα πιο βαριά καλύμματα και πέπλα της ύλης που έχετε πάνω σας. Εμένα ψάχνετε...”

“Σας λέγω αδελφοί, ότι τώρα ήρθε η ώρα να σταματήσει η πτώση, και να αρχίσει η επιστροφή ήγκεικεν η βασιλεία των ουρανών. Τώρα ο Πατέρας μας ο Ουράνιος, θα κατέλθει να κατοικήσει εις την Γη, που θα πάψει να είναι η Γη που ξέρατε, μα θα καταστεί πλανήτης Φωτός και Χάρητος, που πρωτοπόρος θα χαράξει και θα τραβήξει πίσω του τον δρόμο της επιστροφής στην Μία Δόνηση και στον Ένα Παλμό.”

Υπεύθυνος Δ. Μακρίδης. Συνεργασία Αθανάσιος Χ.